Jak coś się nie psuje, to zarasta. Jak nie zarasta to trzeba wytaszczyć i wywlec na drugi koniec miasta. Na PSZOK mam już kartę bywalca. Szkoda, że nie ma punktów za aktywność.
Podwórze prawie uprzątnięte. Prawie bo jeszcze ciut dachówki od ziemi trzeba odseparować, bo mi się wizja zmieniła i wygląda tragicznie, a nie sprytnie. Po za tym zamarzyła mi się podobna geokratka jak na strefie wypoczynkowej, tylko z jakimś tańszym wypełnieniem. Żeby pranie było przyjemnej wieszać. Tymczasem proces odgruzowania wyglądał tak:
Końcówka worków- ta żółta sterta na wyjeździe. Plan był taki, po kilka worków i na PSZOK Seatem, ale za tym ładnym kawałkiem zieleni kryło sie jeszcze więcej dachówki ( nie poradzę, duży ten dach był, i podwójna warstwa). Zatem poleżało miesiąc z hakiem i... potknąwszy się któryś raz z kolei o sterczącą z ziemi stłuczkę , wkurzyłam się i zamówiłam kontener. Byłoby fajnie jakbym nie zamówiła za małego.
No i wrzucam, wrzucam, wrzucam a tam, mać nie ubywa; a i workom nie posłużyło leżakowanie na świeżym powietrzu bo skubane sparciały.
Tak z tej perspektywy jeszcze sporo zostało, więc co robię? Ładuję i wywożę, i tak w kółko. Janowi się nie upiekło tym razem, to była praca którą mógł wykonywać. A takie puszyste egzemplarze jak my, pracy w której trzeba się dużo schylać, raczej unikamy ze względu na dyskomfort fizyczny. Ale mać, łopatą szło tak ślamazarnie, że ręcznie było dużo szybciej. Krzesło się w końcu przydało, bo nie ma co się czarować kręgosłup wie, że nie ma 20 lat i trzeba było po każdym kursie zadek posadzić, żeby plecy odpoczęły.
Kilka godzin później, sporo wyszło, ale i tak sporo zostało. Kurczę za mało na kontener, poza tym szkoda na takie resztki niemal 800 zł wydać ( budżet państwa mógłby tego nie udźwignąć), więc trudno i darmo- Seat, bagażnik i do przodu. Tydzień wywoziłam, ale wywiozłam. Raz nawet jakiś miły osobnik płci męskiej pomógł mi na PSZOKU wyładunek poczynić. Są jeszcze gentelmani w tym mieście. Za dużo nie mogłam na raz, rozumiecie to Seat 1,3 w gazie; a nie bagażówka. Mam co prawda przyczepkę, ale nie posiadam auta z hakiem. Ot taki haczyk, że tak się sama z siebie pośmieję.
Jeszcze została sterta cegieł do wytaszczenia, ale to ze trzy kursy po niedzieli i załatwione. Seat jest wytrzymałym autem. Niestety w moim posiadaniu narażony jest na wiele niedogodności i urazy. Oczywiście cegły ułożyłam w stosik na wyjeździe ( bez blokowania, ale na tyle upierdliwie żeby się zmobilizować do wywiezienia.
Ta stertka wygląda niepozornie, ale zawiera przedwojenną dużą i ciężką, jak jasna cholera cegłę. Na ogół oklejoną zaprawą. Zanim mnie naszła chęć na ich eksmisję, wyrobiłam sobie odpowiedni skręt i bez problemu opuszczałam posesję. Za to jak uszczupliłam stertę o połowę co się wydarzyło?...A no ni mniej ni więcej tylko za mały skręt kołami i wu ła la...
Chwilowo moje fundusze nie przewidują rozmnażania przez pączkowanie lub spadkobranie tudzież loteriadę więc czekam na kilka słonecznych dni, żeby potraktować bok pojazdu uniwersalną farbą w sprayu. Na szczęści uszkodzenia są powierzchowne a kolor popularny bardzo. Chociaż zastanawiam się czy tylko nie zabezpieczyć bezbarwnym. Kupiłam Seacika z uszkodzeniem w tym miejscu, pierwszy raz pojechał do lakierni, bardzo szybko zarysowałam ucząc się wyjeżdżać z podwórza i tym razem zamalowałam uniwersalną w puszcze. No i teraz po raz trzeci. To znak, że rysy wojenne muszą zostać. Są plusy, inni kierowcy trzymają dystans. Chyba zderzak z tyłu też powinnam zaopatrzyć w rysy dystansujące. Na razie wystarczy, że dostał nowy układ wydechowy- kompletny. Na biedną nie trafiło, mać. Fajnie było mieć sportowy wydech, zagłuszający szmer rozmów w pojeździe i przyciągający wzrok przechodniów, ale miły pan ze stacji diagnostycznej na przeglądzie, zaprosił mnie do kanału i pokazując konkretne miejsce rzekł- to trzeba albo pospawać, albo wymienić, bo się urwie. Nie było więc zmiłuj. Warsztat fajny znalazłam. Szybko, konkretnie, na fakturę, bez zaliczek, na czas- cud, co nie? W rezultacie okazało się, iż dziur było ciut więcej i pan uprzejmie sprawdził, na moją prośbę ceny, dokonałam wyboru średniej półki cenowej i stałam sie uboższa o kolejne 800. Bez podtekstów- nie defrauduję kasy syna. Zbieg kwot.
Skoro dachówki ogarnięte, cegły znikają, seat porysowany- można przejść do kolejnego etapu. Korytarz, obleśny, tłusty, zawalony sadzą, szczególnie na suficie. Pomyłam z grubsza. Ściany oskrobałam i osiadłam na laurach Jak to mać była ugryźć, żeby za bardzo się nie narobić. Padła propozycja, że znajomy, znajomego który odezwał się po latach, zrobi jak materiał będzie. Materiał był, kolega się nie pojawił ( u mnie nie ma za darmo, ale pies go nosem trącał, nie mi obiecał, o ile wogóle obiecał). Styropian leży, klej, siatka. Krucze umiem, ale ni jak nie mam chęci. No i pojawił sie P. dwa dni i ogarnięte. Styropian wewnątrz - tak, korytarz jest nieogrzewany więc może być. Długo się tam nic nie będzie działo więc, problem będzie miał następny właściciel.
Najbardziej pracochłonna ściana zyskała nowy, prosty podkład do dalszej obróbki. Po miesiącu zabrałam się za zagruntowanie ścian, tam gdzie jasno- uniwersalnym. Tam gdzie cegła- folia w płynie i beton kontakt. Na to pójdzie tynk tradycyjny ręczny (leżakuje, już na korytarzu). Przy okazji postanowiłam wyprostować ramę drzwi i 4 cm uskok uzupełniłam bloczkiem betonowym, przyklejając go do muru, resztę się wyprostuje wyrównującą i będzie w miarę prosto. Nie odpadło więc jest dobrze. W tym domu nie takie cuda budowlanego kunsztu były realizowane. Pewnie się tak, tego nie robi, ale pod tynkiem nie będzie widać.
No i jeszcze tylko: doszorować sufit, zagruntować, pomalować, Przeciągnąć ściany gipsem, pomalować, uzupełnić posadzkę, ocieplić styropianem i płytą osb, wykonać jakieś płytki i zakupić normalne schody, chowane nie są na moje nerwy. Najlepsza była by winda. Ale tak lekko nie ma, na schody zresztą, też mogę nie nazbierać przy dzisiejszych cenach.
Mając świadomość rozmiaru prac, jakie pozostały, poczułam tak silny stres, że postanowiłam w końcu rozprawić się ze skrzypiącą płytą w mojej jaskini. Miałam tylko zdjąć płytę, pod styropian dać klej, co wyrówna podłoże i skubana płyta przestanie się kołysać i wydawać nieznośnie irytujące dźwięki. Wyszło jak zwykle- totalna rozpierducha. Przy okazji przełożyłam wzór pokrycia podłogowego, bo mnie szachownica zaczynała lekko wnerwiać, przestawiłam komody, okleiłam stolik i biurko tudzież, jak już miałam w ręku okleinę i nożyczki to, i parapet. Skoro już dotarłam do parapetu to przypomniałam sobie, że miałam zdjąć grzejniki i wytynkować za grzejnikami, ale za późno- sezon grzewczy trwa, a nieestetyczne resztki starej ściany jak leżały, tak leżą i starszą. Obskurne boki przy grzejniku przyozdobiłam przypadkiem sztuczną roślinnością i do wiosny niech sobie zwisa i cieszy głębią zieleni. Na podłodze zamiast szachownicy. Czarne prostokąty otoczone szarością. Z dwóch, zupełnie różnych mebli, wyszło mi biurko narożne i na razie niech stoi. Nie mam depresji u mnie czarny jest wyłącznie w wesołym odcieniu. Tak się patrzę i nadal podoba mi się styl ala recepcja w przychodni. Krzesła nie mam. Ech. Zawsze coś.
Jak już zostało mi mnóstwo okleiny i okazało się, że nie jest papierowa, tylko ścienna, z warstwą wodo i ognioodporną pod spodem i mocnym klejem. Postanowiłam uczynić atrapę kamienia w pobliżu płyty gazowej ( tak to małe w wesolutkim odcieniu czarnego to dwupalnikowa kuchenka gazowa, fajna jest, w sam raz dla singelki z odzysku z potomkiem z wybiorczością pokarmową).Wyszło całkiem ładnie. Jejku, ja sobie nawet linię lamperii narysowałam od poziomicy. Tak myślę jeszcze nad borderem (wąski pasek, dekoracyjnej tapety) na górze, ale najpierw sprawdzę ceny i wzory. Na razie mi się podoba.
Zbliża się moje najmniej ulubione święto, więc w końcu zrealizowałam groźby, które bezpodstawnie rzucałam małżonkowi, że te chaszcze na cmentarzu w końcu powycinam w pi...u. Oczywiście nigdy ich nie zrealizowałam, do teraz. Żaden inny kolor mnie tak nie irytuje jak zielony. Co za dużo to nie zdrowo. Po za tym, nie robię się młodsza a sama się zielenina nie chce przycinać. Zatem poczyniłam jeszcze w międzyczasie prace ogrodnicze.
Przytłaczająca roślinność. Bluszczu pozbyłam się dopiero po wylaniu nierozcieńczonego randapu a te roślinki od dawna budziły moją niechęć. Chciałam zapłacić za wytachanie zewnętrznemu osobnikowi płci męskiej, ale te kilka setek mam w sumie na co wydać. Jako, że jestem posiadaczką mini piły łańcuchowej made in Temu ( sprzęt w sam raz do takich prac drobnych, bez problemu 20 cm pniaczek przecięłam) prace szły dość żwawo. Z tej strony były tylko trzy drzewka. Najpierw trzeba było je oskalpować i wytaszczyć do kontenera, i to była zdecydowanie, najbardziej męcząca część prac. Godzinę później....
Pniaczki nawiercone i zalane środkiem na chwasty. Trzy metrową thuję położył to i z takimi maleństwami da radę. Z uwagi na brak mini ubijarki i ceny kostki, tudzież wtaszczenia wszystkiego na cmentarz padło na wypełnienie luki zrębkami drewnianymi. Szkoda tylko, że po otwarciu worków okazało się, że zrębki są pokryte pleśnią ( zakupione w markecie budowlanym na C, na Piłsudzkiego), ale wiem z praktyki, że z czasem deszcz wypłuka. Więc nie bawiłam się w składanie reklamacji i zwrot, i tak o mało nie wyplułam płuc taszcząc worek z parkingu na miejsce docelowe. Jeszcze uzupełnię litery, mazak z farbą starczy na trzy lata. zasypię kostkę takim ustrojstwem do gresu zewnętrznego, znaczy najpierw potraktuję chwastobójczym ustrojstwem, potem zasypię, wymienię kwiaty i kolejny raz zajrzę jak tłumy przejdą, żeby wypalone znicze wywalić.
W między czasie proza dnia- nauka młodego, niedługo egzamin z matematyki. informatyka i fizyka już za nim. Jeszcze 8 i wakacje. Ogarnianie lokalu mieszkalnego, gotowanie tak, po długiej przerwie powracam do żywienia ekonomicznego i sobie gotuję; realizujemy wycieczki, spacery z młodzieńcem, który postanowił zgubić warstwę ochronną, jazda przed siebie bez celu- bo lubimy i jeszcze nas stać. (trzeba korzystać póki na to czas), pranie i szukanie natchnienia do dokończenia korytarza. Ale to nic pilnego, zima długa. Zdążę a jak nie to świat się nie skończy z tego powodu. Ważne, że zdrowi, resztę jakoś sie ogarnie.
Niby nic a jednak kupa roboty zrobiona. Tylko na co dzień jakoś tego nie widać. Nieźle jak na starszą panią z nadwagą ;) Jestem z siebie dumna.
Komentarze
Prześlij komentarz