Z dużym prawdopodobieństwem mam klasyczne objawy depresji wielosezonowej. Nic mi się nie chce, najchętniej nie wyłaziłabym spod kołdry, zmuszam się niemal do wszystkiego. Za to jak już to się ruszę to do bólu, po kilka, kilkanaście godzin ciągiem, bez przerwy na kawę. A może to po prostu taki mój wewnętrzny urok, nadmiar czasu, brak większych zmartwień (przynajmniej do marca, czyli komisji ds. orzekania o niepełnosprawności Jana), dobra mam jeden zakończony więcej niż czterema zerami ale po mału znika. Czy mi się w końcu gdzieś spieszy? Skoro jednak nie umiem zamieniać metalu w złoto, nie zauważył mnie żaden filantrop, nie zamierzam ponownie wychodzić za mąż nawet za cenę przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami. W totolotka też nie gram, chociaż wygrać bym chciała ale nie główną wygraną, żeby margines na marzenia został. Właśnie marzenia: mam słabość do kontrastów. A ulubioną wesołą czerń przełamuję ostatnio bielą. skoro umęczył...