Z dużym prawdopodobieństwem mam klasyczne objawy depresji wielosezonowej. Nic mi się nie chce, najchętniej nie wyłaziłabym spod kołdry, zmuszam się niemal do wszystkiego. Za to jak już to się ruszę to do bólu, po kilka, kilkanaście godzin ciągiem, bez przerwy na kawę. A może to po prostu taki mój wewnętrzny urok, nadmiar czasu, brak większych zmartwień (przynajmniej do marca, czyli komisji ds. orzekania o niepełnosprawności Jana), dobra mam jeden zakończony więcej niż czterema zerami ale po mału znika. Czy mi się w końcu gdzieś spieszy?
Skoro jednak nie umiem zamieniać metalu w złoto, nie zauważył mnie żaden filantrop, nie zamierzam ponownie wychodzić za mąż nawet za cenę przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami. W totolotka też nie gram, chociaż wygrać bym chciała ale nie główną wygraną, żeby margines na marzenia został. Właśnie marzenia: mam słabość do kontrastów. A ulubioną wesołą czerń przełamuję ostatnio bielą. skoro umęczyłam renowację ścian kuchni, to i czas na zmianę mebli kuchennych. Proste, prawda? Demontuje stare, kupuje nowe i po sprawie. Było by gdyby nie ewidentne braki finansowe. zamiast nowych mebli wolałam opłacić do spodu studia. Jak zatem sprawić, żeby nie wydać zbyt dużo i dokonać zmian? Ano okleina i uniwersalna farba w sprayu cztery puszki. Okleina z Actiona niestety się nie sprawdziła, za licha jakościowo na pokrycie blatu ale do czasu wymiany blatów starczy.
Żeby nie było zbyt łatwo to wenę na malowanie szafek poczułam przy minusowych temperaturach na zewnątrz, co zatem wymyśliłam? Że pomaluję w domu. Brawo ja, wszystko było pokryte warstwą szarego pyłu, pomazałam blat od stolika i rzecz jasna panele. W ogólnym rozrachunku- dokonałam zmiany.
Na jakiś czas moja potrzeba zmian w lokalu mieszkalnym została zaspokojona ale paskudnik drąży nadal. U Janka w pokoju unosił się niewywietrzany zapach stęchlizny, mokrych ścian i wykwitów pleśni na oknach więc jakby nie miałam wyboru. Więc jakby zabrałam się za demolkę. Zdjęłam stare płyty gk, wydłubałam wełnę, którą dało się wyżymać i która rozpadała się w dłoniach. Lata wilgotnych murów z nieszczelnego dachu, brak wentylacji, amatorsko kładziona izolacja i ta daaam takie cuda pod . Po ścianie płynęła wręcz woda. I okazało się, że wilgoć z mieszkania wsiąkała w płytę gk, z stamtąd do wełny i wesolutko się kisiła nie nadążając z odparowywaniem. Plus- szpryc na cegle już jest. Teraz sobie schnął, Skąd wiem czy to nie podsiąkanie kapilarne od gruntu? Ponieważ schnie, gdyby szło z gruntu nadal byłyby mokre. Tak to sobie wykombinowałam. Rzecz jasna, przy okazji i elektryka do poprawki. Pan elektryk wpadnie w przyszłym tygodniu kontakty zamontować więc zapytam jakby przy okazji czy mnie stać na wymianę. Przy okazji odkryłam, że drzwi które powinny być zamurowane, nie są a za nadproże robi skorodowana drewniana belka a istniejące nie dosyć, że nie posiadają nadproża to owinięte są przewodami jak choinka w grudniu. No i mus znaleźć murarza. Kurczaczki a do tej branży zaczynam mieć psychiczny uraz. Mam jeden numer do specjalisty budowlańca i chyba niewiele do stracenia więc go pewnie w najbliższym czasie wykonam.
Praca dyplomowa zapisana w pdf zaakceptowana przez panią promotor. Prace zaliczeniowe ogarnięte w miarę. Przez chwilkę towarzyszyła mi myśl o rezygnacji z tytułu magistra. Nie z powodu trudności z nauką ale z powodu niechcieja. Częściowo się chyba wypaliłam. Przemknęło mi też przez głowę, że na co mi to? 50- tka, tuż tuż. Na co mi to? Ot tak, żeby posiadać Ale się ogarnęłam i brnę do końca. Jak zaczęłam to i skończę.
Nie znoszę zimy. śniegu, mrozu. Dla mnie to kara boska wręcz ale trzeba przetrwać. W końcu ogarnęłam wymianę oleju i filtrów w Seaciku, gaz też poprawiony bo coś się zbuntował skubaniutki ostatnio. Nie umrę z nudów to bardziej niż pewne.
Komentarze
Prześlij komentarz