Miks

     Mrozy zeszły, zatem czas pojazd zaopatrzyć w nowe laczki, szumnie zwane letnimi. Pojazd posiada dwa zestawy kół, więc co mogło pójść nie tak? Co za sztuka wymienić koła. Odkręcasz, zdejmujesz, zakładasz i przykręcasz. Jednakże z moimi zdolnościami nawet tak prozaiczną czynność da się zagmatwać. 

    Teoretycznie i trochę praktycznie potrafię zmienić koło w samochodzie. Praktycznie musiałam się zebrać bo wbiłam wkręta i jakby ma kapciu nie mógł stać za długo więc przez 18 lat posiadania prawa jazdy i kierowania pojazdami, zostałam zmuszona przez okoliczności niezależne, do nabycia umiejętności praktycznych. Skoro zdjęłam jedno i założyłam ponownie to z kolejnymi czterema też sobie poradzę. Jednak myślę sobie chłop mocniej dokręci, co by w trasie jednak nie odpadło.  No to dzwonię do Synusia ( przysposobiony w drodze zasiedzenia ;), przybył koła wytaszczył, odkręcił, założył i ... nie przykręcił. No otwory w feldze nie takie, klucz nie wchodzi, szpilka nie pasuje. Ale jak nie pasuje, jak to od tego auta. A no psikus- nie pasuje. Już liczyłam na co przepuszczę zaoszczędzone 260 na wymianie a tu takie rozczarowanie. Zatem dzwonię do wulkanizatora czy tam punktu wymiany opon i pytam uprzejmie ile za wymianę kół ( wszak to spece więc sprzęt mają i ogarnął w mig), pan równie uprzejmie oznajmia 200. Dobra skoro już są w bagażniku to jadę. Zajechałam, wjechałam jakimś cudem niczego nie uszkadzając, wygramoliłam się a miły pan obejrzał koła, potem felgi i orzekł-..." ale to tu pani nie wejdzie, nie na te śruby...." No na brak śrub nie poradzę. Zatem co teraz? Zostałam poinformowana, że komplet odpowiednich śrub wyjdzie gdzieś 400 albo trochę więcej ( sprawdziłam, miał chłop rację), zatem zapytałam czy po prostu przełożą mi opony. I przełożyli. Zmiana kosztowała mnie 250 ;). Oponki i felgi już nie w teamie zapakowano mi do bagażnika i sobie pojechałam. 

    Dotarłam do domu, oponki wtaszczyłam do garażu a felgi z uwagi na ich nieprzydatność użytkowo praktyczną postanowiłam wyszorować i sprzedać. Skonsultowałam kwotę z drugim Synutkiem ( kandydatem na zięcia ;) ) i takie ładniusie wyszorowane, obfotografowałam z każdej strony po czym wystawiłam. Kilka minut później nadchodzi wiadomość- ...Ale ty masz szpilki do tych felg, są w kole zapasowym...., i wiecie co? Poszłam, sprawdziłam i są. 

    Co powiem ano głupich nie sieją i nie ma nic gorszego niż blondynka z początkami demencji. Ogłoszenie usunięte, wyszorowane felgi czekają na przypływ gotówki i pojadą na zakładanie oponek a w zimie se założę sama ;). 

    Oczywiście to nie koniec przygód motoryzacyjnych, ponieważ gdyż jestem nadal w posiadaniu poprzedniego pojazdu, bo zanim pójdzie do ludzi to gruntowny przegląd, ewentualna naprawa albo decyzja o sprzedaży na części. No i jak raz akurat teraz wywaliło mi ikonkę silnika, jak wiemy nie jest to rzecz, którą można sobie zlekceważyć. Warsztat, jeden drugi- wyceny robocizny kosmiczne plus nie mniej tanie części. Tym razem padły obie sondy lambda- cokolwiek to jest. Znalazłam nowy warsztat kilka km za miastem, chłopaki podłączyli komputer, wywaliło błędy jak malowane. Umówiliśmy się na dokonanie wyceny i telefon. Lekko nie ma, niby pojazd prosty bez elektroniki więc zamówienie części po numerze VIN powinno pójść bez zakłóceń, ale nie ze mną. Potrzebuję dwóch sond a  Google wywaliło mi 189 modeli od 140zł do niemal 700zł za szt. No to myślę, ciekawe jak poradzi sobie mechanik, przywołany telepatycznie do tablicy- dzwoni i niepewnie oznajmia... żeby kupić właściwe sondy trzeba będzie najpierw zdemontować stare.  Z już zdobytą wiedzą ta informacja mnie nie zaskoczyła. Pan pojazd odebrał  i zawiózł na warsztat. Dzwoni następnego dnia- czyli dziś późnym popołudniem i oznajmia, że sondy ma i można zamówić ale... no morwa mać jak mechanik używa na jednym wdechu  zdania złożonego zakończonego ale, nie wróży to nic dobrego. Tym ale okazała się pęknięta sprężyna, klasyka pytania- nie słyszała pani, że coś dzwoni? No jakoś nie ;). W ten sposób koszty naprawy się ciut zwiększyły, ale zrobić trzeba. Taki popsuty do ludzi nie pójdzie. A i swoje przewiózł więc i tak zaskakujące, że dopiero teraz strzeliła. 

     Po za tym wiosna oznacza porządki, parking poczyniony, lekkie niedociągnięcia są ale jak na ręczną pracę starszej pani to i tak nieźle wygląda, spełnia swoją funkcję i starczy.

    A skoro z tej strony ogarnięte, roślinność przycięta czas zapuścić się w dalsze obszary posesji, te mroczne, zarośnięte do kolan, ze stertą zupełnie niepotrzebnych przedmiotów nieużytecznych, za dużych aby je w całości wrzucić do kontenera i za brudnych, żeby ładować do auta i wywieźć na PSZOK. Jednak ile lat można sprzątać. Zatem w tym roku postanowiłam konsekwentnie rozprawić się z wieloletnimi zaniedbaniami- no dobra przynajmniej zacząć. Więc przetransportowałam dachówki tudzież kamień polny w jedno miejsce i nawet postarałam się poukładać. Potem pomyślę jak się tego pozbyć z posesji. Dachówki na gruz ale z polniakami nie mam zupełnie pomysłu. Po dwa i na ugory ale nie będę komuś zaśmiecać terenu przecież. Zatem na razie leżą, mam jeszcze drugie tyle ale z drugiej strony baraku. Bliżej wyjazdu więc niech leżą, jak się amator znajdzie to bliżej będzie do wyniesienia.

    Jak już się uwolniła przestrzeń to zaczął kłuć w oczy daszek/ nie daszek - straszek. Dziurawy  niezbyt estetyczny. Pomyślałam- przyszedł czas i na ciebie bratku. Uzbroiłam się w klucze płaskie, klucze nasadkowe, grzechotkę oraz wkrętarkę akumulatorową oraz drabinkę i zabrałam się za demolkę. Najfajniej demolowało się pergole stanowiące maskownice dla starego murka. Aczkolwiek z demolką blachy już tak lekko nie poszło. Ja swoje gabaryty mam a konstrukcja ustrojstwa nie wyglądała jakby miała utrzymać te słuszne kg, wszerz też nie lepiej więc nie wcisnęłam się w szczelinę pomiędzy blachę a brzeg konstrukcji a łapki za krótkie żeby odkręcić strategiczne blachowkręty mocujące. Rozpoczęłam jednak dzieło niszczenia i gdyby nie pogoda i wizyta u mechanika to pewnie poszłoby sprawniej ale gwarancji nie ma. Zatem zdjęłam dwa arkusze i ni w pięć, ni w dziewięć. Zatem zlazłam z drabiny, powynosiłam narzędzia i poszłam se do domu- pomyśleć. Dziś rano wynurzyłam się popatrzeć i nadal myślę. Byłoby prościej, gdybym nie odczuwała głębokiej awersji do operowania szlifierką kątową. Nie ma chyba jednak wyboru i w najbliższych dniach się za kumplujemy. Bo jak decyzja zapadła to trzeba tylko znaleźć odpowiedni sposób na realizację taki, żeby za bardzo się nie zdenerwować i nie naszarpać jak dziki osioł z marnym efektem.

I tak pomalutku, powolutku na starość sobie posesję szykuję, żeby roboty nie mieć za dużo. Inne życie jak człowiek rano wstaje słońce na trzech chłopa a robota nie do przerobienia. Wiosna, wiosna ah to ty.