Demolki nigdy za wiele
Plucha zawierucha i brak pospiechu w codziennych czynnościach prozy dnia samotnej matki na z nastoletnim autysiakiem( starszej nie liczę bo to osobnik prawie usamodzielniony), sprawiły, że zabrałam się za demolowanie tego co mnie wewnątrz posesji wkurza niemiłosiernie- ściany oklejone krzywo połączonymi płytami gk- na stelażu made in home, Instalacja elektryczna na tej samej zasadzie- kto akurat się trochę znał to robił. To w kwietniu było :) Ale jakoś tak się zapracowałam, że nie miałam czasu usiąść i napisać.
Pod regipsami: styropian + papa+ wilgoć kapilarna z nieszczelnego dachu. Efekt niesympatyczny zaduch, którego źródło cięzko było określić. No i wylazło szydło ze ściany. W ten sposób zdemolowałam największe z pomieszczeń w domu i najczęściej eksploatowane - kuchnię. Elektryka czeka na fachowca- bez ironii, chłopak się zna tylko zarobiony po uszy. Ściany schnął a zapaszek po maleńku się ulatnia. W przyszłości zamierzam zdemolować w ten sam sposób wszystkie pomieszczenia w liczbie sztuk 4 i pokryć ściany tynkiem. Nigdy więcej płyt g-k. Tu było ciężko, ale ja nie dam rady?
I tak sobie mieszkamy na placu budowy, bo ściany mają porządnie wyschnąć. Marzyła mi się ściana z cegły ale jak widać na załączonych obrazkach, nie zostanie ono zrealizowane. Chyba, że potnę na płytki stare cegły poniewierające się na terenie posesji.
Następny w kolejności strych. Za cooooooo? Za darmo, nic a nic nie zapłacę za posprzątanie.
Okno widoczne na focie trzeba jeszcze wymienić i można myśleć co dalej. Na pewno izolacja między krokwiami. Ale to jak spłacę posiadane na chwile obecną zobowiązania. Czyli za jakiś rok bo muszę się wyrobić w czasie kiedy mam tzw. stabilizację wpływów. Za rok sytuacja diametralnie się zmieni i niefajnie było by zostać z długami, więc intensywnie działam. Do tego szkodnik na utrzymaniu :) a to też daje po finansach. Dobrze, że nie trojaczki.
Z uwagi na powtarzalną sytuację w której jakiś gnój mi na posesję wlazł kraść, zmuszona byłam do wykonania prowizorycznego ogrodzenia. Mać ponad dwadzieścia lat tu mieszkam i nigdy nie było sytuacji wyciągania łapy po cudze, no ale czasy i ludzie się zmieniają. Kasy nie idzie już zajumać to zabierają się za wszystko inne. Kolejny wydatek do realizacji, tymczasem słupki są, siatka jest. Na chwilę obecną musi wystarczyć.
Przy okazji wpadłam na pomysł, żeby w miejscu po sukcesywnie likwidowanych blaszakach, zorganizować mini ogródek. Jak pomyślałam tak zrobiłam, Usunęłam gruz, piach i chwasty już zaczynające się panoszyć, po czym zostawiłam zamysł aby dojrzał, nabrał kształtów( czytaj nie chciało mi się już ogródka, jeszcze ziemi trzeba było nawieźć). Poleżał pomysł i ja też. Efekt chwast po pas. Ja mam zadatki na masochistkę najwyraźniej. Wszystko fajnie ale jedną kosę wykończyłam osobiście, druga działa ale jest za ciężka, wystawiłam na handel i... wróciła bo nie działa za nic nie chciała odpalić. Najwyraźniej nie czas na nią, zwróciłam gotówkę, wsadziłam sprzęt do garażu ( faktycznie nie odpala a jak już to po dodaniu gazu gaśnie, zawiozę do naprawy po sezonie na koszenie, po co ma teraz leżeć w serwisie), dostałam elektryczną ale... odmówiła posłuszeństwa w połowie. Dobra zatem zakupiłam se w promce sprzęt na akumulator. Pół godziny pracy i przerwa. Koszenie w moim przypadku w takim systemie trwa tydzień ;) no dużo mam terenu jakby. Zamówiłam zatem wyekspaltowany element do kosiarki spalinowej. W końcu po miesiącu- z grubsza zapanowałam nad zielenią.
Ja mam taki syndrom, że jak nie robię, to nie robię a jak zacznę to w jeden dzień ogarniam zaległości. Ziemia leżała tu - budynek ma 7,5 metra szerokości skarpa do wysokości ud- no kilka ton jakby. I trzeba było wytransportować ją na taczce jakieś 200 metrów dalej. Niechętnie ale poczyniłam ten wysiłek, bo mam jeszcze w planie wykopać tu dziurę pod drenaż z rynny żeby deszczówka w tuje szła .
Jeszcze korzeń czarnego bzu muszę wy haratać, żeby cholerstwo nie odbiło znowu. Sezon na soki dla zdrowotności uważam za zakończony. Tyle co mi potrzeba zbiorę z jednego krzaka. Ściernisko pomału zamienia się w ogródeczek albo trawniczek albo niewiadomoco , nie wiadomo co tam tak do końca będzie. Ma razie płasko jest a to już jest dobrze.
Zastanawiałam się, gdzie wcisnąć cegły a tu jak znalazł miejscóweczka. Jakby nie fakt, że mi szkodnik wskazał, że można ominąć ogrodzenie, wleźć na posesję sąsiada i wcisnąć się w lukę to bym myślała nadal a tak mają swoje miejsce, a przydać się przydadzą, do zamurowania chociażby otworów po bramach garażowych w liczbie sztuk czterech. Zanim się zabiorę za tynki w domu potrenuję na budynku gospodarczym.
Muszę też przesunąć zielony garaż, dosłownie kilka centrymetrów do przodu i pojęcia nie mam jak się za to zabrać. Dźwig? Którędy? Ręcznie- zebranie ekipy niewykonalne. Lewarki, metalowe rurki i wyciągarka? Obcięcie wystającego elementu poza granice działki i dospawanie blachy- kto powiedział, że garaż ma być prostokątem. Myślę, ale czarno to widzę. Najlepsza opcja to jak dla mnie- wersja z cięciem. Ino spawać nie potrafię i nie zamierzam się jakby uczyć. Eh te dylematy.
No i jeszcze to- co mnie podkusiło, żeby nie zawrzeć w umowie wymiany dachu wywozu starej dachówki, boooosz co ja sobie myślałam :), wystawiłam ,że za darmo oddam, pomogę nawet załadować ale 100% komentarzy w stylu- jak mi to pani przywiezie na posesję to biorę skutecznie mnie zniechęciły. Jak mam zapłacić za wywóz to jakby kontener mi pod dom podstawią i odbiorą. Brak logiki. Leży niech leży, "pomyślę o tym jutro" jak mawiała jedna z moich ulubionych bohaterek literackich
Muszę jeszcze dla szanownego męża zamówić nowa poduszeczkę na nagrobek. Poprzednia się nie sprawdziła. Nic to i tak nigdzie się chłop nie wybiera. Ale kolejny wydatek i to nie mały. Najdroższe resztki w okolicy- bo poduszki owe robi się z odpadów po pomnikowych. Fajna oferta na olx - dopóki człowiek nie dopyta o szczegóły i wtedy ogólny koszt wychodzi 1500 z odbiorem osobistym. W czerwcu temacik trzeba załatwić. Jak już wspomniałam o zmarłych, ku mojemu zaskoczeniu ktoś się pofatygował na grób matki mej i brata. Szok. Ale widocznie poczuł/ a taką potrzebę. Nie ma co wnikać .
I tak się to moje wdowieństwo z autystą w tle kręci. Od kwietnia mamy wakacje, po wszystkich zdanych pozytywnie egzaminach. Pamiętacie? wspomniałam o zmianie podejścia do ocen młodego- są dwie główne kategorie: pozytywna i negatywna przy czym tej drugiej nie bierzemy pod uwagę. Tym czasem korzystamy z dobrodziejstw programu 500+ i poznajemy kraj tudzież wybieramy się i poza granicę. życie mamy jedno a ja napatrzyłam się już na kilka śmierci i... wszyscy moi bliski z niczym przyszli na świat i nic ze sobą nie zabrali, za to różnie sobie to życie poukładali, w większości niezbyt fortunnie. Zatem chcę żyć tak, żeby nie mieć czego żałować. Nie gonić na siłę za majątkiem, lepszym autem, lepszym domem. To i tak później nic nie znaczy. Chcę żyć - najfajniej jak się da do moich możliwości.
I tym zacnym akcentem podsumowałam tworzenie dwumiesięcznego wpisu ;) żyjcie kolorowo i dziś, jutra może nie być.
Komentarze
Prześlij komentarz