Samocena moralna

     Czasem potrzebuje wiwisekcji a  kiedy stres osiąga górną granicę- zabieram się za prace fizyczną, im cięższa tym lepiej. A stresu mam po kokardki. Muszę nauczyć się wielu nowych rzeczy, chociaż nie - nie muszę, ale chcę. Nauczyć się podnosić 60 kg bezwładnego ciała, zmieniać pościel, robić codzienną pielęgnację, przewracać na boki, zmieniać koszulki na leżąco i w takiej samej pozycji podawać posiłki i płyny. Do tego robić codzienne obowiązki i poprawić poczynione fuchy. Od żywopłotu zaczęłam zatem, konkretnie nadania mu w miarę równego wyglądu. Eh jeszcze ze dwa sezony zejdzie na doprowadzenie go do poprzedniego wyglądu. Teraz tak wygląda. A tak zepsułam, kurczę jakbym pierwszy raz w życiu żywopłot obcinała i z zamkniętymi oczyma.

  

 eh chyba się udało poprawić . Te nieszczęsne słupki miałam powycinać ale ciągle łudzę się, że zawisnął na nich przęsła. Tylko po ciul? Ale bramę trzeba w końcu ogarnąć. Kiedyś. 

W końcu dopiekła mi również dziura w kotłowni, No po prostu nie miałam kiedy podjechać do sklepu i zakupić kratkę, w końcu zakupiłam i to zupełnie przez przypadek. Jak już nabyłam to i zamocowałam.

 

 zdecydowanie lepiej. 

 

Zebrałam się w końcu w sobie i zabrałam za naukę tynkowania. Rzecz jasna na ścianach garażu. Druga zima a ten nadal niedokończony. To nic, że większość zaprawy wylądowała na ziemi. Coś tam zawsze zostało. I tak nie dokończyłam, bo chłop postanowił poczuć się gorzej i poleżeć w szpitalu. Znów się odwlekło.

Ostatnio mąż wyraził życzenie całodziennego pobytu przy szpitalnym łóżku, jako że choróbsko buszuje i większość czasu przesypia to w końcu postanowiłam napisać odpowiedzi na egzamin z kilku zaległych szkoleń. Zatem do pracy rodacy, nie można bez sensu siedzieć i gapić się w prześcieradło i słuchać ja chłop śpi. W tym momencie jeszcze się obawiał golenia twarzy w moim wykonaniu. Koszulki nie dam rady zsunąć bo woda w brzuszysku skutecznie to uniemożliwia, że już nie wspomnę że zwyczajnie nie mam siły dźwignąć delikwenta jedną ręką a drugą ogarnąć odzienie. Jak nawet panie w szpitalu mnie wesprą odzienie wraca uparcie pod pachy. No, ale golenie jutro muszę a wcale nie chce wykonać. Mi się chronicznie ręce trzęsą i to na trzeźwo, a to ostry przedmiot jest. No, ale skoro wspólnie z mężem ustaliliśmy, że leżeć może w domu a ja zrobiwszy podsumowanie stwierdziłam ,że dam radę i pogadawszy z potomstwem. Padła decyzja, że dalsze zaleganie, kroplówki i cały ten dodatek będę ogarniać w domu. niby w szpitalu ma opiekę cały czas, ale jakie są realia opieki nad kilkunastoma pacjentami leżącymi przez maks. 6 osób to chyba nikomu tłumaczyć nie trzeba. Raz raz- następny, nie ma czasu się cackać i rozczulać. Więc nie można go tak z tą szczeciną na twarzy puścić do ludzi. No po prostu muszę się nauczyć golić twarz innej osoby na leżąco. Nie święci garnki lepią. 

A jeszcze dokumentacja urzędowa. Do zasiłku rodzinnego musze bowiem dostarczyć pity, rzecz jasna ksero a ja głupia z oryginałami polazłam, i jeszcze podpisać oświadczenie o utracie dochodu, uzyskaniu dochodu i znowu utracie ale to już jak ogarnę ksero i dostarczę do odpowiedniej jednostki MOPS. No i skarbówkę muszę poprawić, bo mi magistra państwo nie opłaci. Jak ja to zrobiłam nie wiem ale faktem jest, żem się pomyliła i o dziwo na swoją niekorzyść. No ale to w poniedziałkowy poranek. 

I tak leci pomału, trochę niedoróbek ogarniętych, kilka decyzji podjętych i kilka ważnych spraw załatwionych. Bywa do bani i bywa super. Teraz bardziej jest do dupy, ale czy to pierwszy dołek? Nieeee więc po co rozdzierać szaty. Trzeba się zebrać w sobie i działać.