Dziś o przemeblowaniu

     Zepsuła mi się lodówka, tak jakby mało było zawirowań to jeszcze maszyneria zaszwankowała. Zatem zmuszona byłam zaopatrzyć się w nowy egzemplarz. Koszt zakupu było o 70 zł wyższy niż koszty naprawy starej. Dziś po prostu nie opłaca się nic naprawiać. Zatem zarobiłam, zakupiłam i wstawiłam. 

                                                    

No i się zaczęło. Konkretnie to ten sprzęt przyniósł mi masę troski i pracy dodatkowo zbędnej. Zaczęło się bowiem niezadowolenie z wyglądu mojego ulubionego miejsca w domu- kuchni. Nie nie lubię gotować, zmywać naczyń, piec ciast , po prostu lubię być w kuchni, posiedzieć przy grzejniczku i nic nie robić. Zatem, powiesiłam kilka fotografii, dekoracji z kory akacjowej. Ale proces destrukcyjnej potrzeby przemian nie osłabł. Wręcz przeciwnie. 

Nigdy nie lubiłam wiszących szafek, irytują mnie z jakiegoś niewyjaśnionego powodu, budzą mój niesmak, Tym bardziej ,że pierwotna wersja MOJEJ kuchni absolutnie je wykluczyła. Jednakże pojawiły się egzemplarze wiszące nieznacznie różniące się odcieniem i osobnik z którym zamieszkuję uznał, że to bardzo ładna kompozycja będzie. Nie była- ale wisiały. 

Wisiały aż do remontu kotłowni. Tam sobie wymyśliłam ścianę z szafek, skombinowałam nawet kilka zacnych, wyszorowałam i... rozpadły się były. Więc upiekłam dwie pieczenie przy jednym ogniu, pozbyłam się w końcu niemiłego dla oczu wiszącego szkaradzieństwa i zyskałam ściankę z szafek w kotłowni. I to lubię.

Przed demolką

 

w trakcie

    po 

Kawałek jesiennego strzyżenia żywopłotu, ale na szczęście na zdjęciu nie widać jak bardzo tym razem udało mi się zeszpecić mój niemal idealnie wyprofilowany zielony mur.

Wszystko przez pośpiech ,Bo za tymi szpitalnymi drzwiami czeka codziennie osobnik płci męskiej. Na chwilę obecności. I tak latam jak dzik w żołędziach. Dom- młody do szkoły- szpital- zakupy- szpital- po młodego ze szkoły- lekcje- szpital. Najciekawsze są ostatnio wtorki ;) Od 8 d0 21 ciurkiem na nogach, czy ja się w domu nudzę? A gdzież tam, mnie w nim po prostu prawie nie ma. Naprawdę tęsknię za pracą, człowiek wylazł z tego domu, odpoczął a tu ciągle coś na tym" siedzeniu w chałupie"

 

Trzeba mieć końskie zdrowie, żeby chorować. Plusy pobytu w szpitalu osobnika zwanego mężem- z tego codziennego zestawu leków zostało wspomnienie aby jedna kroplóweczka z NaCl. Raz na wozie raz pod wozem.  Zatem czekamy, co ma być i tak przyjdzie. A poważnie rzecz ujmując, opieka nad długotrwale chorą osobą wymaga o wiele więcej niż lajk postu na fb, kciuk czy ikonka przytul się. Jakże wtedy życie weryfikuje trwałość fundamentów na których stoimy, i jak pokazuje nam jacy sami  jesteśmy, że słowa na szczęście nie zawsze idą w parze ze składanymi obietnicami. Czasem aż się uśmieję jak fretka, jak sobie przypomnę te wszystkie obietnice które zamierzałam w chwilach gniewu, złości i zwątpienia.

Dobra starczy tych życiowych rozkmin. Pierwszy rząd szafkowej ściany już jest. 

za to wszystkie inne prace utknęły. Miałam w planach wylać brakujący fragment posadzi w kotłowni, zatrzeć gips na ścianie w kuchni, przed zimą skuć tynk w dużym korytarzu, żywopłot przystrzyc i w końcu wytynkować garaż. Ale moja siła napędowa leży w szpitalu zamiast mi podnosić ciśnienie. I robota leży. Eh czas się ogarnąć. Przed zimą może zdążę kuchnie wybiałkować.

I tak to pomalutku idzie w przód, bardzo pomalutku.