Sezon trwa na różnego rodzaju przetwory, kiedyś nie do pomyślenia było nie zapakowanie wszystkiego co się da do słoików i godziny wystane przy kuchence. Potem wyjadaliśmy dobre kilka lat efekty owej heroicznej pracy. Dobrze zakonserwowany kompot i piętnaście lat bez sfermentowania postoi. Potem straciłam wenę do domowych przetworów i w sumie nigdy jej nie odzyskałam. Dlatego też bardzo niechętnie odniosłam się do "pojawienia" się w domu piętnastu kg pomidorów , ale mam tak durny charakter, że choremu nie odmówię. W normalnych okolicznościach wcale bym się za produkcję nie wzięła za skarby świata. Ale okolicznościom daleko do normalności. Więc niechętnie ale zrobiłam.
Jak się człowiek bierze za coś czego nie chce i nie lubi robić to musi iść jak koniowi po błocie, ale nie uprzedzajmy zdarzeń.
Mój nieodzowny pomocnik pomógł mi przytaszczyć cały zestaw pomidorów porozkładanych na zewnętrznych parapetach, bawiąc się przy tym przednie, raz w misce, raz w pudełku po lodach, to znowu po dwa w rękach. Ale zniósł. Wrzuciłam to wszystko do zlewu bo zakurzone niemiłosiernie. Nie to żebym po raz pierwszy robiła przecier tudzież sok z pomidorów jednak z jakiejś bliżej nie wyjaśnionej przyczyny rozpoczęłam działalność zgodnie z wytycznymi rodem z daaaawnych bardzo czasów, gdzie liczyło się pracochłonne zaangażowanie a nie efekt końcowy. Garnki, sito, przecierak drewniany, nóż- zestaw masochistki domowej. Myślenie mi wysiada przez ten upał do spodu.
Trzy i pół godziny później, z bolącymi stopami, kręgosłupem i przeciętym nożem palcem- dotarłam do połowy roboty. To nic, że na dworze 34 w cieciu a w kuchni 31. Ja nie dam rady?
Gęste na prawo, rzadzizna na lewo. Morwa jego mać pomidorów mi zabrakło. Zatem duży gar poczeka do jutra bo muszę dokupić te pip pip pip warzywo. gęste natomiast przelałam do słoiczków, zakręciłam i na 20 minut do piekarnika w 110 stopniach.
Powinnam czuć dumę i samozadowolenie. Tymczasem czułam irytację, kuchnia wyglądała jak pobojowisko, wszędzie walały się resztki pomidorów, przecieru było znikoma ilość a plecy i stopy żyły własnym życiem manifestując swoją obecność upierdliwym bólem. Zanim jednak słoiczki się zapasteryzowały ogarnęłam bajzel, bo nic mnie tak nie irytuje jak widok nieposprzątanej kuchni z samego rana. I tak powinien mój azyl wyglądać non stop.
siadłam na pośladach, wykonałam w międzyczasie kilka innych czynności opiekuńczo- pielęgnacyjnych, po czym dokonałam samokrytycznego osądu: zmarnowałam w sumie kilka godzin na to, żeby jutro od rana lecieć na rynek po pomidory do zagęszczenia soku, bo przecież nie wyleję dziesięciu litrów pychotki. I tak się zastanawiam wgapiając w sokownik- gdzie moja szara komórka utknęła. Po jaki ...j się męczyłam z przecieraniem warzywa jak mogłam wykorzystać sprzęt elektroniczny. Grunt, że mam. Nieużywany dłużej posłuży. I to jest właśnie moment w którym po raz kolejny uświadamiam sobie, dlaczego ten siwy kolor mi tak do facjaty pasuje- jest zgodny z naturą. Jutro cd. tym razem przemiał mechaniczny. Naprawdę wolę prace związane czysto z majsterkowaniem, mniej się narobię i satysfakcja większa. Ale żeby nie było - umię ;). W sumie to powinien być tytuł - jak nie robić przecieru pomidorowego ;).
Komentarze
Prześlij komentarz