Była sobie rura

    Za płotami, za sadami w pewnym domu posadowionym na obszarze ochrony konserwatorskiej, postanowiono, że czas na to aby cywilizacja dotarła pod strzechę. Pożegnano zatem bez większego żalu piec węglowy i po drobnych perypetiach zrealizowano plan wymiany ogrzewania. Nie ma jednak tak, że historia ta kończy się wraz z ostatnim stuknięciem młotka ekipy monterskiej. To co miało być końcem było nim ale nie tak zupełnie. Zostało bowiem do załatania kilka dziur, dziurek, dziureczek. 

    W normalnych okolicznościach nie byłby to żaden problem jednak okoliczności dalekie były od normalności. Ba nawet nie nosiły znamion normalności. Znalezienie fachowca który podjąłby się łataniny pozostałych po wymianie instalacji ubytków, graniczy z cudem lub przekracza możliwości finansowe. Cóż zatem robić, kiedy żyjesz w czasach, kiedy nie ma już ludzi z pokolenia w którym rzeczy się naprawiało a nie kupowało nowe? To co zawsze w takich okolicznościach. Szybki kurs budowlanki w YT. Zakup materiałów, zebranie narzędzi które są a nie które być powinny. Nie sztuka to bowiem robić sprzętami rodem z filmu instruktarzowego ale sztuką jest wykorzystanie posiadanych.

    Monika usiadła przy stole po raz kolejny rzuciwszy spojrzenie na ziejące w podłodze rury westchnęła. No i się cholery same nie pokryły betonem w magiczny sposób, dziura w ścianie też się nie zakleiła.  Cóż zatem ma zrobić? Czekać? Szukać tego mitycznego fachowca -złotej rączki? A jeżeli to tylko legendy, że oni jeszcze gdzieś wogóle istnieją?  Odwróciła z niechęcią wzrok. Wiedziała, że prędzej czy później i tak będzie musiała coś z tym fantem zrobić, bo samo się na pewno nie zrobi. Chłop by się w domu przydał- uśmiechnęła się z przekąsem. Do facetów to ona zdecydowanie nie ma szczęścia. Tan najsprytniejszy nie nadążyła za życiem i postanowił je skrócić, kolejny zachorował, jeszcze kolejny urodził się dawno temu do celów wyższych i jeszcze nie wymyślono zajęcia godnego jego talentom a ostatni jeszcze nie dorósł na tyle ,żeby wiedzieć co z tym fantem w podłodze zrobić. Jest jeszcze opcja ,że najstarsza pociecha przyprowadzi w końcu zięcia z chociaż podstawowymi umiejętnościami niezbędnymi jak człowiek posiada przedwojenny budynek mieszkalny, ale marne szanse patrząc na towarzystwo w którym się dziewczę obraca. Eh żywot. Zaklęłaby szpetnie ale obiecała sobie ograniczyć używanie epitetów. 

- Dobra, nie takie rzeczy robiłaś. To tylko tak beznadziejnie wygląda- motywowała sama siebie, szukając jakiegoś impulsu, który skłoniłby ją do podjęcia próby naprawienia jeszcze tej jednej rzeczy. Odwróciła się ponownie w stronę ziejącej z podłogi czerwieni. 

            

               

Spójrz na to- prowadziła sama ze sobą niemy dialog- chcesz na to patrzeć kolejny dzień, na tą czerwień wyłażącą z dziury w podłodze? Chcesz się zastanawiać, kto w końcu wlezie w ową dziurę i wdepcze rury? Albo skręci kostkę? Podoba ci się to co widzisz? Zamierzasz się za to w końcu zabrać czy czekasz na cud?- Westchnęła po raz kolejny. Zrobiła zdjęcie i wcisnęła wyszukiwanie obrazem. Niezawodne Google wyrzuciło to czego potrzebowała, motywacyjny filmik - jak zalać w posadzce bruzdę po wymianie instalacji. To znak- uśmiechnęła się do siebie. Na dworze zaczęło zmierzchać. Tym razem nie mogła pohamować śmiechu. Jak zwykle, kiedy normalni ludzie szykują się do snu albo na imprezę ja kompletuję materiały do łatania podłogi- powiedziała sama do siebie. Zabrała syna i pojechali po posadzkę w proszku. A jeszcze dziura w ścianie. Chyba raczej ot tego trzeba zacząć.

   

  

      

Kto powiedział, że klej to musi być do płyt g-k a jak już montażowy to koniecznie z wyciskaczem. Morwa jego mać ten klej jest tak stary, że wyciskacz musiałby by być z litej stali. Zatem, nie wywali bo drogie, nie odda bo brak paragonu. Zatem zostaje tylko jedno rozwalić zewnętrzną skorupę i dostać się do wnętrza. Tak też zrobiła i jak widać skutecznie. Klej gotowy do użycia. Teraz trochę siatki, szpachla i czekamy aż wyschnie.

W międzyczasie wpadła na pomysł udania się do sklepu po brakujący element niezbędny tak jakby  do zakończenia przedostatniego etapu prac naprawczych- worek zaprawy na posadzkę.

   

   

Etap pierwszy zakończony- pomyślała zadowolona z siebie. Jutro jeszcze to dokończę i zostanie mi tylko posadzka w korytarzu. A potem... potem zbijanie tynku na dużym korytarzu. Tak prawie koniec można by powiedzieć.