Nie stać cię? To sobie zrób sama.

Od wielu lat piszę bloga terapeutycznego, znaczy pełniącego funkcje terapeutyczną dla mnie. Czas nastał na założenie drugiego w którym zamierzam przedstawić Wam swoje wyczyny remontowo -budowlano- rzemieślniczo itp. Od razu uprzedzam nie będzie idealnie, perfekcyjnie i pod publiczkę. Tylko zwyczajnie po babsku, z bykami, błędami, potworkami i mnóstwem niecenzuralnych słów w domyśle, czasami.

Szkoda w sumie ,że tak późno przyszło mi do głowy oddzielenie mnie od opowieści o synu i emocjach, Wszak nie samymi uczuciami człowiek żyje sa jeszcze sprawy przyziemne codzienne. Kilka pierwszych wpisów poświęcę na przybliżenie Wam moich perypetii remontowych i umiejętności które dzięki, niekompetencji, beztalenciu wręcz czasami, wszechwiedzą i rozpoczynaniem rozmowy z pozycji- ja ci głupia babo policzę. No nie cierpię pasjami .Zatem pokażę Wam, że dużo rzeczy ta "głupia baba" może sobie sama zrobić tylko trochę wolniej i może jeszcze nieprofesjonalnie ale pracuje nad technikami. Praktyka wszak czyni mistrza.

Zacznę zatem od historii wymiany pieca węglowego tudzież instalacji centralnego ogrzewania. Nie tego nie umiem, ale wiąże się z tym kilka dodatkowych wyzwań budowlano- majsterkowych.

Mieszkanie w przedwojennym budynku przypomina niekończącą się opowieść o remoncie który zastygł w pętli czasu. Jak myślisz ,że w końcu dotarłeś. łaś do końca wyłazi coś nowego . Zanim zabrakło węgla dosyć serdecznie miałam braku pomocy przy opalaniu zimą chałupy, paleniem w piecu latem żeby ciepła woda była, smrodu, sadzy, brudu , cięcia drewna, czyszczenia pieca i kominów co najmniej raz na miesiąc. Zwyczajnie człowiek coraz młodszy się nie robi a węgiel coraz lżejszy. Z wiekiem pragniemy wygód. No to skoro uprzejmie państwo dotuje wymianę pieca, tudzież wprowadziło próg dochodowy jakby specjalnie dla nas to grzechem byłoby nie skorzystać.

Zacząć trzeba było od zorganizowania kotłowni. Dom duży problemu nie było. Tradycyjnie przed i po i nowość - w trakcie i dwie kategorie: spec, amatorka.

Takiego oto potworka mam w domu, smród bród i roboty po pachy. Wszędzie sadza, sadza i sadza. I basta. Do domu wejście przez pokój młodego, bo... są drzwi i jest bliżej. A tuż obok istnieje wszak pierwotne wejście do lokalu i pomieszczenie "którenieznalazłojeszczeswojego powołania" była tu już kuchnia, łazienka, pokój córki, mój pokój, pokój sensoryczny i teraz zostało kotłownią. zdjęcia jakie sa kazdy widzi, wybaczcie nie jestę fotografem ;). Ale do rzeczy i nieco od końca. Miejsce po piecu, Odgruzowane stare wejście, pomieszczenie po demolce i wytynkowaniu.

A teraz jak to się wszystko wydarzyło. Pewnego dnia pani w wieku średnim po licznych przejściach życiowych, zamarzyła przeżyć kolejną zimę wolna od smrodu dymu, sadzy, mokrego drewna i nocnego czuwania. Zatem skonsultowawszy z małżonkiem plan wymiany, zdecydowali się na piec gazowy tudzież wymianę instalacji. Podjąwszy zamysł, przystąpili do realizacji. Względy zdrowotne nie pozwoliły gospodarzowi posesji na bezpośredni udział w czynnościach demolowania pomieszczenia i przywrócenia mu stanu używalności. z kolei Pani w średnim wieku uważała, że nie ma potrzeby płacić komuś obcemu za zdemolowanie lokalu i postanowiła aktywnie zabrać się do pracy. Teoretycznie do skucia miała być jedna ściana jak zwykle wyszło zupełnie inaczej.

Miała zatem zbić tylko ścianę w płytkami, ale... skuła dwie i pomyślała ,że czas na brygadę od tynkowania, w jej ocenie na pozostałych ścianach tynk trzymał się mocno i stabilnie. Na takim jednym serwisie znalazła remonty i...wkrz. To chyba przypisane jest do ludzi , którzy jakimś cudem pokończyli branżówki i cokolwiek poza przybiciem gwoździa potrafią, Robota bez spartaczenia części to nie robota. Trzeźwy budowlaniec? W jakim Paniusia świecie żyje;).

może jeszcze remont bez bałaganu? No przedni żart. Postanowiła jednak po krótkim narzekaniu na marny swój los w okowach niekończącego się remontu poczekać na zakończenie prac. Wszak bajzel nie trwa wiecznie- chyba.

I doczekała się, było prawie idealnie. Jeszcze rury do wymiany , montaż pieca i instalacji i gotowe.

Z tego też powodu zostało do zaszpachlowania kilka dziur, umówiła się ze specem od budownictwa, że jak piec i instalacja będzie zamontowana to raz dwa ogarnął dziury. Nie ogarnęli. Zatem cóż miała za wybór- nikły. Albo cierpliwie czekać albo zakasać rękawy.

Po próbie podłączenia pieca gazowego do kontaktu, z niedowierzaniem patrzyła jak całe to ustrojstwo wyskakuje radośnie ze ściany, świecąc przewodami. Fachowcy- westchnęła ciężko chwytając za telefon. Jednak nie zgłosiła reklamacji, jeżeli nie potrafili tego zrobić od razu dobrze to raczej nie nauczyli się w szybkim tempie. Cóż zatem ma czynić? Dzwonić do elektryka i dopłacić? Tylko ,że fundusze nie są elastyczne i nieco się skończyły tak jakby. Co mi tam- pomyślała, nie dam rady to zadzwonię po speca. Podstawa odłączenie prądu, wydłubanie tynku, gładzi i kamieni z puszki i uruchomienie wiedzy specjalistycznej czyli Google. Eh i okazało się, że puszka z kablami wepchnięta w ścianę i zaklejona gładzią nie ma prawa się trzymać, szczególnie jak się zapaćka śrubki mocujące. Westchnęła i zabrała się za odkopanie owych śrubek. Potem poszło z górki i faktycznie te dziury i szparki da się raz dwa naprawić. Cóż ten sympatyczny fachman powiedział- tu się silikonem zajedzie śladu nie będzie. Cóż dobrze, że nie przyjechał, dało się załatać gładzią bez silikonu.

No i nastał czas na wznowienie montażu instalacji grzewczej. Stal zamiast miedzi. Taniej zdecydowanie i ładniej wygląda, czy tak samo trwałe czas pokaże. Nie ma to jak kompleksowa usługa zaśmiała się sama do siebie. Mądrzejsza o nowe doświadczenie postanowiła przy następnym remoncie, spisać listę pytań do firmy w tym o to co rozumieją przez pojęcie kompleksowa, bo to nie jest wcale pojęcie tak jakby jednoznaczne.

Eh i za dziury trzeba się było zabrać własnoręcznie, bo ile można czekać. Pomalutku powolutku, korzystając z materiałów które zostały, znów ruszyła do pracy, nic to że tydzień. Lepszy tydzień powolnej roboty niż czekanie trzy na obiecanki cacanki.

Połatała te wstrętne dziury. Potem się pomaluje i co to już mówiła - gotowe.Ekipa od montażu CO pojechała, teoretycznie kończąc prace, teoretycznie ponieważ jej czujne oko wychwyciło kila niezbyt fajnych niuansów. Czy kompleksowość oznacza byle jakość? Czy to tylko upał i roztargnienie? Faktem jest ,że wkradła się szkoda. Tym razem jednakże poczyniła dokumentację foto i przesłała na firmowego emaila. Poprawki zostały naniesione.

no i poprawione naniesione. I byłoby prawie gotowe gdyby nie proza życia i brak drzwi. Wychodząc z domu zastawiała wejście czym się dało mając świadomość nikłości tych jakże pracochłonnych zabezpieczeń. Nie zmieniało to faktu ,że otwór drzwiowy zionął pustką i smętnym wyglądem futryny. Skrzydło które rozmiarowo pasowało niestety zawiasowo niezbyt. Na chwilkę się poddała, zamieściła ogłoszenie ,że odkupi używane skrzydło wewnętrzne 90 cm niestety bez skutecznie. Wizyta w znanej sieci marketów budowlanych przyniosła również rozczarowanie i co do towaru i co do nieproporcjonalnych do jakości owych produktów cen. Jednak blondynką trzeba się urodzić i zaakceptować ten fakt. Oto bowiem do kraju przybył ON i ONA wybawcy. ON rzucił okiem na drewniane pełne skrzydło z niepasującymi zawiasami, nakazał kupić zawiasy, gwintowniki i wiertło do metalu i poczynił prace modernizacyjne. ONA zaś wyraziła milcząca zgodę na " pożyczenie " własnego osobistego męża mnie. Bo jej trochę zepsuty leżakuje w szpitalu a nawet jakby nie leżał to tylko w teorii radzi sobie z majsterkowaniem. I oto one zawieszone- pomyślała po raz któryś tysięczny uśmiechając się szeroko. Tylko drzwi a jak rośnie poczucie bezpieczeństwa. Zamontowała wkładkę zamka, szyld i klameczkę. Eh to trzeba będzie wymienić niedługo ale pomyśli o tym później. Wyszło ok

. Tzn. byłoby gdyby z sufitu nie zwisała smętnie goła żarówka na kablu. No maleńka placu budowy juz nie ma, zatem montujemy żyrandol a konkretnie plafon. Tu obyło się bez dylematów. Już to robiła wcześniej, różnica polegała na tym ,że tym razem bez prowizorki.