Jak załatać otwór po starych drzwiach

     W moim przypadku jedno jest pewne, nie da się zrobić nic na stałe. zatem kiedy zaszła potrzeba zasklepienia otworu drzwiowego i uczynienie pokoju syna tymże czym być powinien a więc pokojem, chodziłam kilka dni obmyślając plan. Murowanie odpada, chociaż już potrafię. Płyta? Szapchel? Cokolwiek?. Dobra niech będzie płyta. Jak zwykle wyprawa do marketu zakończyła się powrotem do domu z tubką kleju montażowego i niesmakiem, że moje finanse nie nadążają za galopującymi cenami. Cegły mam na posesji, zaprawę też. Jednakże parkując w moim ciągle niedokończonym garażu, zahaczyłam o płyty wiórowe pozostałe z niedawnej demolki kotłowni. Jeżeli mogą budować z tego domy to ja dziurę metr na dwa też mogę zakleić. Potem potknęłam się o folię bąbelkową z montażu grzejników a na koniec wdrapałam się na strych i przypomniałam sobie o całym mnóstwie kawałków styropianu z którymi jakoś nie potrafiłam się rozstać. znalazły się również płyty regips z demontażu ścianek działowych. Staszczyłam je na dół. Skompletowałam wszystkie znaleziska i zabrałam się do pracy twórczej. Na załączonych obrazkach efekty.

                                           

    Taki widok po otworzeniu drzwi może powodować ciężki rozstrój nerwowy i tiki . Jednakże piec węglowy umiejscowiony w złym miejscu i podłączony do rozpadającego się komina musi zostawić po sobie syf, nie ma zmiłuj. Zatem skoro drzwi w tym miejscu są absolutnie zbędne należy je zakleić, załatać, zabezpieczyć. Kilka dni szukałam speca, złotej rączki, ale chyba szybciej bym wyhodowała jednorożca, więc jak zwykle nie pozostawiłam sobie wyboru, postanowiłam ogarnąć własnoręcznie.     Najprościej byłoby pojechać po regips, klej, siatkę tudzież watę i raz dwa zrobić. Ale ja mam tyle przydatnych rzeczy z których można tworzyć, że no normalnie nie mogłam( należy czytać- pojechałam, zobaczyłam ceny, wróciłam do domu i zaczęłam kombinować. Zatem wykorzystałam przedmioty może mało budowlane ale użyteczne. Przy okazji odszedł problem gdzie je wywieźć, bo np. styropianu na PSZOK nie można, na wysypisko nie wolno, a nie zamierzam jeździć po kraju i szukać firmy która zajmuje się odpłatną utylizacją styropianu. 

    Dobrze, że futryna była drewniana to mi znacznie ułatwiło prace. Zaczęłam od docięcia płyt wiórowych laminowanych( żaden robal nie ruszy).Na to przymocowałam za pomocą zszywek folię bąbelkową.

   

Następnie upchnęłam w powstały otwór styropian- warstw dwie. Ok tylko jakoś ten styropian do płyty trzeba przymocować. Po dłuższym namyśle i przewertowaniu Googla postanowiłam wykorzystać wkręty do drewna i podkładki, których mam sporą ilość. Sprawdziły się. 

   

Później rzecz jasna przykręciłam płytę g-  i zabrałam się za szpachlowanie. W końcu raz się żyje. Podejście pierwsze. na łączeniach siatka, i cieńka dosyć warstwa gładzi. Jako że podpatrywałam jak chłopaki w kotłowni pracowali więc po lekkim przeschnięciu wygładziłam całość wilgotną gąbką. i tak sobie schło. Nie ma jednak tak dobrze, że jedna warstwa załatwi sprawę ale trzy już tak.

   

Jakoś poszło. W sumie zeszły mi prawie trzy dni, żeby wszystko ładnie poschło. Nie chciało mi się. Ale trzeba dokończyć, zatem lekko zeszlifowałam całość, odkurzyłam i pomalowałam. I znów zonk, odpadła stara warstwa gładzi, nic to trzeba zatem wyskrobać ile pójdzie i narzucić nową. Tak tez uczyniłam.

  

Ogólnie zadowolona jestem z ostatecznego efektu. No po prostu jak na starsza panią mogę powiedzieć nieźle.

Nagromadzenie prac remontowych przekłada się na kilka kolejno następujących po sobie wpisach ale nie myślcie ,że jak tak cały czas na obrotach, o nie tylko wtedy kiedy mam przerwę wakacyjną ;).